κοράκια...

το μυστικό για να ζεις μες στη βουή του κόσμου, με τον ελάχιστο δυνατό πόνο, είναι να καταφέρνεις όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ν' ασπαστούν τις αυταπάτες σου... όταν εσύ, απολαμβάνεις τη χλιδή...  

σαν ασύνετος άνθρωπος, ιδεατούς κόσμους δημιουργώ...  ο δικός μου ο θεός δεν απαιτεί με κεφαλαία γράμματα και τίτλους να τον προσφωνώ... δεν επιβάλει από χρυσά δισκοπότηρα να πίνω στ' όνομα του νερό... γιατί τίποτα δεν αξιώνει, τίποτα δεν απαιτεί... δόγματα, ιερατεία, μαυροφορεμένους (σαν λατέρνες στολισμένους) κλαυσίγελους ακόλουθους και ναούς, αποποιείται... το φορμαλισμό αφορίζει και τον εκμαυλισμό... αδιαφορεί για παχυλές τραπεζικές καταθέσεις κι αμοιβές, μπίζνες ιερατικές... κεφάλαιο την ορεσίβια αφθονία θεωρεί και πλούτο τη σιωπή, που στην κορύφωση των συναισθημάτων, αυξάνεται εκθετικά... απ' αδιάκριτες απαστράπτουσες εκρήξεις συνοδευόμενη... 

π' ανεξίτηλα τ' αρκεί, όχι μονάχα στη ψυχή μου, μα και στο σώμα μου, η μορφή του έχει χαραχτεί... που σε βωμό έχει μετουσιωθεί, γεμάτος στίγματα, ιδεογράμματα κι ουλές... έτσι μ' ενημέρωσε πάλι εχθές...  

εχθές που... βοήθησε μου θεέ μου, νοιώθω να χάνομαι του είπα... στ'  όρια της λογικής, τόσο τέλεια ακροβατώ, που αν πέσω μ' απόλυτη συμμετρία θα τεμαχιστώ... κι εκείνος αποκρίθηκε πως... μα, τούτη είναι η βοήθεια μου, να χαθείς... για να σε ψάχνουν στους αιώνες.... και το σήμερα, το τώρα;;; η τελευταία γωνιά, ενός κόσμου σφαιρικού που... και καλείσαι και μπορείς να υπερασπιστείς!!!...

υ.γ. ενδεχομένως όχι μονάχα τις λέξεις, αλλά και τη μορφή μου να μην αντέχεις... και σαν άλλο κόκκινο πανί, τα πελάγη μου τούτα βλέπεις... πάνω τους μαινόμενος ορμάς, εμένα για να πονέσεις... την προσοχή σου εφιστώ! στου δικού μου γαλάζιου ουρανού το πλατύσκαλο, νύχτα, ανυπόδητος θα πέσεις... στον παράξενο ομιχλώδες τούτο κήπο, με τα διάφανα κρίνα σύννεφα μου... εύκολο που 'ναι!!!

ευχαριστώ πολύ το nerokotanet και το ksipnistere για την αναδημοσίευση τους…

φυσαλίδα...

όταν μεγαλώσω, θα γίνω εγώ... μια τόση δα γωνίτσα στο net θα πιάσω, τ' όνομα μου θα χαράξω και μαζί μ' αυτό... όσα χρωστώ θα γράψω κι όλα τα σ' αγαπώ θα συντάξω, εκείνα π' ακόμη σε τρομάζουν και για να μη σε πικράνουν, δε θέλησα ποτέ να πω...  

μέχρι τότε... την υπόσταση μιας φυσαλίδας θα 'χω... όπως στο γυάλινο ποτήρι σου με το στάσιμο νερό, εκεί μέσα, άσε με πρωτίστως να πνιγώ... κι έπειτα οριστικά, στα πελάγη μου σα ναυαγός, θα χαθώ... θα βυθιστώ... 

αέναος κύκλος η ώρα τούτη, από παιδί την εκκολάπτω, την κυοφορώ... παραδομένο, μετέωρο, άψυχο σώμα, βυθιζόμενο αργά, στ' απύθμενο μαύρο πέλαγο... πρεμιέρας αποσβολωμένος θεατής, σαν άλλα ποπ - κορν, ερωτηματικά μασουλώ... όμορφο θέαμα, μαγικό... το θάνατο μου ή την ανάσταση μου παρακολουθώ; 

έναν ωκεανό, κάτω απ' το χαλάκι της εξώπορτας μου, για σένα έχω κρατήσει, που εκτείνεται - επεκτείνεται και σε λαχταρά... οι πόρτες μου, εκβολές ποταμών... κι εγώ ακόμα, σταγόνες εγκιβωτίζω... περίεργο... που τόσο πολύ τα δευτερόλεπτα, με τους αιώνες μοιάζουν!!!...

ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του… 

αλλαγή...

νάρκη... λήθαργος... όχι περασμένα μεσάνυχτα μονάχα, μα χάραμα σχεδόν κοντεύει... έντονος, βίαιος, εκκωφαντικός, χτύπος στην πόρτα ξάφνου... ανησυχία, αναστάτωση, τρόμος, θυμός... μα ποιος να 'ναι, τι να θέλει και γιατί με τόσο μένος άραγε, την ώρα τούτη μου χτυπά;;; άμυνα, επιφυλακτικότητα, επίθεση, δρασκελιές... 

- ποιός είναι, τι θέλετε, τι συμβαίνει; 

- ανοίξτε... ανοίξτε σας παρακαλώ, με κυνηγούν...

- ορίστε! και γιατί να το κάνω αυτό, ποιος είστε... ποιοι και γιατί σας κυνηγούν;;;

- είμαι... η αλλαγή είμαι... με κυνηγούν... ανοίξτε μου σας παρακαλώ...

απορία γεμάτος, τον καθρέφτη μου στην είσοδο κοιτώ... για φάρσα πρόκειται, δεν μπορεί... κάποιος πλάκα μου κάνει... 

- η αλλαγή;;; 

- ναι εγώ είμαι, όντως! σας παρακαλώ ανοίξτε, με καταδιώκουν... με κυνηγούν... να με φυλακίσουν επιδιώκουν πάλι, να μ' απομονώσουν... δεν έχω άλλο χρόνο, σας παρακαλώ μην αργείτε, ανοίξτε...

- συγγνώμη αλλά... δεν καταλαβαίνω αδυνατώ! μήπως ονειρεύομαι, μήπως υπνοβατώ, τι πραγματικά συμβαίνει εδώ; ποια αλλαγή και με γνώμονα τι, χτυπάς τη δική μου πόρτα... κι αν όντως είσαι η αλλαγή, γιατί δεν αλλάζεις και την κατάσταση, που τούτη τη στιγμή η ίδια υπομένεις;;;

- έχετε δίκιο να μην κατανοείται ναι! η απόγνωση, τ' αδιέξοδα, η ιδιοτέλεια, η αδιαφορία, η φιλαυτία, η μνησικακία κι άλλα τόσα με κυνηγούν... όλα αυτά, που 'χουν σε βάθος χρόνου με την ανοχή σας ανδρωθεί... όμως, να σας βλάψω δεν επιθυμώ, να σας βοηθήσω μονάχα καρτερώ, μα ανοίξτε μου πριν να 'ναι αργά... σας ικετεύω... σας παρακαλώ!!!

- ... 

-  η μόνη μου ελπίδα κύριε, είστε... εσείς κι όλοι οι υπόλοιποι, όπως εσείς... σας παρακαλώ... δεν μπορώ, δεν είμαι ικανή να κάνω τίποτα δίχως εσάς, αδυνατώ... εσείς, μονάχα εσείς, λόγο ύπαρξης μου δίνετε κι ελπίδα... μονάχα μέσα από 'σας υπόσταση και νόημα, ν' αποκτήσω μπορώ... 

- όχι! δεν μπορείς, δε με πείθεις, δεν είσαι ικανή, εμένα δε με ξεγελάς... ένας κοινός απατεώνας είσαι και τίποτα παραπάνω... φύγε!!! φύγε τώρα σε παρακαλώ, πριν...

- μάλιστα, κατάλαβα... συγγνώμη ταπεινά, για την ενόχληση κύριε σας ζητώ... και σας ευχαριστώ... σας ευχαριστώ, γιατί ακόμη και πίσω από πόρτες σφαλιστές... κάτω από εφιδρωμένες, αμήχανες, χαχόλες σάρκες... πάντα απολαμβάνω, το διάλογο και τον θηρευτών μου τον εκμαυλισμό!!!... όνειρα γλυκά κι ατελέσφορα κύριε... 

ευχαριστώ πολύ το nerokotanet και το ksipnistere για την αναδημοσίευση τους…

δίχως τίτλο...

μια αδυναμία στη σκιά της, πόσα χαρίσματα άραγε μπορεί να κρύψει; κι αντίστροφα... ένα χάρισμα, πόσες αδυναμίες μπορεί νʼ αποκρύψει, με την παρατεταμένη του εκπομπή, έντονου κι ανέσπερου φωτός... που ʻναι αλήθεια όχι πιο εύκολο, μα πιο συνετό, να ερευνήσει κανείς;;;

ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του…

θυμάμαι...

 

το χώρο θυμάμαι... μα ακόμα πιο έντονα, εκείνο το νεαρό ξανθό κορίτσι στο γκισέ θυμάμαι... π' αγνοώντας - περιφρονώντας επιδεικτικά, τους ανήμπορους συνανθρώπους της οι οποίοι μπροστά της στέκονταν ευλαβικά, μήπως κι απ' την ίδια εξυπηρετηθούν, εξακολουθούσε να χαριεντίζεται προκλητικά, με το χαλβά συνάδελφο της... 

 

κι άλλα θυμάμαι... τις μνησίκακες, απαίδευτες  φάτσες τους θυμάμαι... που είναι μονάχα απ' τις ράτσες τους ικανές, τα ζώα και τους ανθρώπους να διαχωρίσουν... 

την αίσθηση θυμάμαι... την αίσθηση της ματαιότητας, που με κυρίευσε παρατηρώντας τα αποσβολωμένος όλα αυτά... την ατελείωτη ουρά στην τάση των περισσοτέρων, να σκάβουν τριγύρω τους μια τεράστια τάφρο... να βουλιάζουν οικιοθελώς, σ' έναν πελώριο βάλτο... 

κι άλλα περιστατικά, ακόμα θυμάμαι... δεν είναι ζωή αυτή για μένα... μέσα απ' τα δόντια μου, επαναλάμβανα συνεχώς... δεν επιθυμώ τη ζούγκλα αυτή, που σ' αιμοδιψή όντα τους έχει μετατρέψει... στις πράξεις τους, στα λόγια τους... απαγχονισμός! παντού, ακόμη και στην αγάπη από φόβο δειλιάζουνε... τους συνανθρώπους τους χλευάζουνε, τα πάντα μετουσιώσανε σ' ένα τεράστιο εγώ!!!

να φύγω ήθελα θυμάμαι... να φύγω τρέχοντας μακριά... απ' την βδελυρή πλημμυρίδα της ματαίωσης τους... παθογόνοι ιοί, π' ανεξέλεγκτα πολλαπλασιάζονται... ακόμα κι ο διάβολος πλέον μαζί τους γελά, για δες...

όλα αυτά κι άλλα πολλά, τη στιγμή εκείνη π' έζησα θυμάμαι... σε ποίον όμως να τ' αναφέρεις, σε ποίον να τ' εκμυστηρευτείς... όλοι στο μικρόκοσμο μας έχουμε αποσυρθεί... στο έρεβος αυτό, π' απέλπιδα ενδεχομένως σε καλεί ή να υπερασπιστείς την ελάχιστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια... ή στον ίδιο βάλτο μαζί μ' αυτούς, να γλιστρήσεις αργά κι εσύ... 

πριν την πλάτη μου στρέψω, πριν αθόρυβα χαθώ, ένα χτύπημα στον ώμο θυμάμαι... και των αβίαστων λέξεων μου την ηχώ... αν θελήσεις, αν μπορέσεις, αν τη διάθεση έχεις εσύ άγνωστε, να μ' αφουγκραστείς... αν παρ' ελπίδα, στα λόγια μου δώσεις, λίγη προσοχή... μονάχα τούτο τόλμησε σε παρακαλώ... ν' αγαπήσεις όχι εμένα, μα τ' όνειρα μου... εκεί, εκεί... π' εκκολάπτεται μια άλλη ζωή!!!...

ευχαριστώ πολύ το nerokotanet και το ksipnistere για την αναδημοσίευση τους…