κούφιοι άνθρωποι…










Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι…
Είμαστε οι παραφουσκωμένοι άνθρωποι.

Γέρνοντας μαζί,
με την περικεφαλαία γεμάτη με άχυρο.

Αλίμονο!


Οι εξαντλημένες μας φωνές όταν,
μαζί ψιθυρίζουμε…

Είναι βουβές κι άσκοπες,
όπως ο αέρας στο ξερό χορτάρι…


Μορφή δίχως φόρμα, σκιά δίχως χρώμα,
δύναμη παραλυμένη, χειρονομία δίχως κίνηση…


Εκείνοι που διέσχισαν
με το βλέμμα ευθύ, στου θανάτου την άλλη βασιλεία,
μας θυμούνται όπως ήμασταν όχι σαν χαμένες
λυσσαλέες ψυχές, αλλά μοναχά,
σαν τους κούφιους ανθρώπους…


Τους παραφουσκωμένους ανθρώπους!


Βλέμματα που δεν τολμώ στ’ όνειρο να αντικρίσω,
στου θανάτου τ’ ονειρικό βασίλειο,
αυτά δεν εμφανίζονται:


Εκεί, τα βλέμματα είναι
ηλιόφως σ’ έναν σπασμένο κίονα,
εκεί είναι ένα δέντρο που ταλαντεύεται
και υπάρχουν φωνές,
στου ανέμου το τραγούδι…
Πιότερο μακρινές κι ακόμα πιο ιερές,
απ' ότι ένα αστέρι που σβήνει...


Ετούτη είναι η νεκρή χώρα…
Ετούτη είναι του κάκτου η χώρα…


Εδώ τα λίθινα ειδώλια,
υψώνονται, εδώ δέχονται
την ικεσία απ’ το χέρι ενός νεκρού ανθρώπου,
κάτω απ’ την μαρμαρυγή ενός αστεριού που σβήνει.


Τα βλέμματα δεν είναι εδώ,
εδώ δεν υπάρχουν βλέμματα
σ' αυτή την κοιλάδα των άστρων που πεθαίνουν…


Σ' αυτή την κούφια κοιλάδα
σ’ αυτόν τον ύστατο τόπο συνάντησης,
μαζί ψαχουλεύουμε
κι αποφεύγουμε τα λόγια…


Η ελπίδα μόνο,
των κενών ανθρώπων!


 Μεταξύ της ιδέας
και της πραγματικότητας…
μεταξύ της κίνησης
και της πράξης…

Ενσκήπτει η Σκιά…


Μεταξύ της επινόησης
και της δημιουργίας…
μεταξύ του αισθήματος
και της ανταπόκρισης…

Ενσκήπτει η Σκιά…


Η ζωή είναι μακριά πολύ!


Μεταξύ της επιθυμίας
και του σπασμού…
μεταξύ της ισχύος
και της ύπαρξης…
μεταξύ της ουσίας
και της πτώσης…

Ενσκήπτει η Σκιά…



Έτσι τελειώνει ο κόσμος σας…
Όχι μ’ έναν κρότο, αλλά μ’ ένα κλαψούρισμα!!!




ευχαριστώ και το ksipnistere για την αναδημοσίευση του...