ακάρεα...









και ξάφνου η έρημος, μετουσιώθηκε σε δάσος… πλημμυρισμένο από θράσος και λύκους σοφούς… τ’ ακάρεα γεμίσανε με πάθος… και δε διέκριναν κανένα λάθος… μοναχά κουφότητα τους περιβάλει αυτούς… την τελευταία φορά που σε είδα έρποντας σερνόσουν στο βόρβορος και στις πέτρες κοιμόσουν μαζί με τα υπόλοιπα βδελύγματα και τα φολιδωτά ερπετά…