ένα…









φθινόπωρο κι άνοιξη μαζί… πως έχουν γίνει όλα ένα;;; μάλλον το ‘χει η εποχή, να ‘ναι όλα πλέον στο μυαλό σου μπερδεμένα… πίσω κοιτάζεις και πονάς… κοιτάς μπροστά και δε σε νοιάζει… γνωρίζεις πως όλα θα πάν’ καλά, αφού στο διάβα σου ανθεί, ο κόσμος όλος… κι εξακολουθείς να διώχνεις τα φαντάσματα… που σου στοιχειώνουν τα περάσματα… απέναντι σ’ έναν αιώνα, που δεν τον άλλαξε το χτες… ξέρεις; τελικά υπάρχει πολύ φως, στο δωμάτιο τούτο κι ας φαντάζει πάντα σκοτεινό!!!...