νύχτες βροχερές…









σαν άσματα παράφωνα, που ηχούν απ' τα μεγάφωνα… πλάσματα παράξενα… περιφέρονται στους δρόμους άσκοπα… διασταυρώνονται καχύποπτα… τους φαντάζουν όλα, τόσο ύποπτα… με γνώμονα την επιβεβαίωση… επιθυμούν να βρουν την εξιλέωση… μόνοι στον πόνο, μόνοι στις χαρές… κι είναι οι νύχτες, κρύες, βροχερές… π’ ακόμη και το φεγγάρι, φαντάζει ημιθανές…