περαστικέ…








όταν τους δεις στο διάβα σου, εσύ περαστικέ, πες τους πως ακόμη είμαι εδώ κι ονειρεύομαι… πως όντας εδώ και πέρα εκεί, γίνομαι ορίζοντας… πως ακόμα λατρεύω το φως κι όταν δύει ο ήλιος τους, εγώ εξακολουθώ να γνωρίζω τη θέση μου… πως δεν ορρωδώ κι ας κουρσεύουν τα σκοτάδια μου… πως διακρίνω εκθύμως, όλα τα χρώματα ν’ ανταυγάζουν μέσα στο έρεβος… πως αυτά, μου δίνουν νότες ζωντάνιας, στη δήθεν γοητευτική ραστώνη τους… κι ανάσα μου… καθρέφτης, θολωμένος απ’ τις λέξεις… πες τους, περαστικέ…




ευχαριστώ πολύ και το  nerokotanet  για την αναδημοσίευση του…