μαμά...






η φωτιά… η γιορτή… η απώλεια… ο πόνος… ο κάθε μικρός μου θάνατος κι ένας μεγάλος ατέλειωτος κόσμος… όλα είναι δρόμος...

οι αιώνες με ρωτάνε, πόσα ακόμα θ’ αντέξω… για πόσο ακόμα θα τρικλίζω, ξυπόλυτος και μόνος… τώρα που ξοδεύτηκα κι όμως… ακόμα ακολουθώ όσα μαζί σου έπαψα να μοιράζομαι… ξεφτισμένα σημάδια χαράς, στο καλάθι του πόνου… δικό μου το αίμα, δικός μου κι ο τρόμος… μαμά!!! πονάω, μαμά...


για σένα φίλε μου… για σένα! 


ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του...