HOME   |   ABOUT   |   ARCHIVE   |   REVIEWS   |   QUOTES

μαμά



kittaro



η φωτιά… η γιορτή… η απώλεια… ο πόνος… ο κάθε μικρός μου θάνατος κι ένας μεγάλος ατέλειωτος κόσμος… όλα είναι δρόμος...

οι αιώνες με ρωτάνε, πόσα ακόμα θ’ αντέξω… για πόσο ακόμα θα τρικλίζω, ξυπόλυτος και μόνος… τώρα που ξοδεύτηκα κι όμως… ακόμα ακολουθώ όσα μαζί σου έπαψα να μοιράζομαι… ξεφτισμένα σημάδια χαράς, στο καλάθι του πόνου… δικό μου το αίμα, δικός μου κι ο τρόμος… μαμά!!! πονάω, μαμά...


για σένα φίλε μου… για σένα! 


6 comments:

Estella said...

...Πειράζει που δεν μπορώ να βρω κάτι αρκετά καλό να πω; Χρόνια πολλά καλέ μου kittaro... Με λιγότερο πόνο. Σε φιλώ.

V said...

Κραυγές της ύπαρξης μας, καλούν μέσα στα σκοτάδια, για λίγο φως άσπερο ν’ αντικρούσει της ψυχής τους δαίμονές μας, απαλά να μας απιθώσει σε μιαν αγκαλιά κουκούλι…. Κουράγιο…

Dee Dee said...

Στην μεχρι τωρα "μαμαδιστικη" εμπειρια μου, το σπουδαιοτερο που εμαθα ειναι πως μεσα απο σκοταδι και πονο γεννιεται κατι υπεροχο. Ενα θαυμα! Λιγη πιστη και ο πονος θα γεννησει ομορφια :)

Καλο υπολοιπο γιορτων φιλε μου!!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

kittaro... said...

είναι φορές, είναι στιγμές, που η σιωπή εμπεριέχει το βαθύτερο νόημα καλή μου Estella… χρόνια καλά…

kittaro... said...

πάντα ούριος, ο άνεμος και η αύρα που σε μεταφέρει εδώ V… χρόνια καλά…

kittaro... said...

το σκοτάδι φίλη μου Dee2 εμπεριέχει φως!!! χρόνια καλά…