καλη χρονιά...




ανυπόδητος… έχω πετάξει τα παπούτσια μου για να μη γλιστρώ… νύχτα, μέσα στη βροχή… βρεγμένος ως το κόκκαλο, αποβάλλω το κοστούμι μου, όχι  για να μη το βρέξω, μα επειδή δε με χωρά πια… 

τριγύρω μου σκιές, ανθρώπινες μορφές… βυθισμένες στην αβεβαιότητα, τη στέρηση, τη θλίψη… που ποθούν ν’ αναστηθούν απ’ το τέλμα αυτό… κανείς όμως δεν πρόκειται να σωθεί μόνος… μόνο μαζί θα χαράξουμε το δρόμο προς τη δική μας αβεβαιότητα… το δίλημμα υποταγή ή καταστροφή δεν υφίσταται… είναι ανύπαρκτο!!! 

ας καταρρεύσει λοιπόν, ας καταρρεύσει εκκωφαντικά… όπως και η πίστη στους οπαδούς και τους δημιουργούς ταγούς, της ουτοπίας τούτης … αλλοίμονο σ’ όσους δε βράχηκαν ποτέ, αλλοίμονο…  

όπως ο κόσμος συνηθίζει, χρόνια καλά δε θα σας πω, μόνο χαμόγελο… χαρά… και φως… θα ευχηθώ, τον κόσμο σας πλέον, καθημερινά να ορίζει!!! 



ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του...