ιστορία…





τώρα αρχίζει… 

θέλεις μήπως, να τη γράψεις εσύ; όχι όμως μ’ ένα απλό sms, μην επενδύεις σ’ αυτά… θα φτάνουν πάντοτε ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά και θ’ αυτοκαταστρέφονται… άλλωστε, ο γραπτός λόγος ανέκαθεν μπορούσε και να παρερμηνευθεί και να παραφραστεί, έτσι ώστε να εξυπηρετεί μονάχα, τις δικές μας εκφραστικές ανάγκες… τη δική μας εκφορά… 

μάτια… 

από ‘κει μάθε να διεισδύεις… από ‘κει μάθε να εκφράζεις… μ’ αυτά μάθε να μιλάς… και μη σε τρομάζουν οι ευφυής... μονάχα αυτοί να σε εξελίξουν μπορούν…  κι αν όχι, τότε ποιοι… πως είπες, σε χειραγωγούν; μα γιατί να το κάνουν αυτό, τι όφελος θα έχουν… ακόμη όμως κι αν προσπαθήσουν, εσύ τι… θα ‘σαι αμέτοχος σ’ όλο αυτό; σκέψου λίγο... και πάψε να εγκλωβίζεσαι στο πρίσμα, των δικών σου προβολών… μην αφήνεις τους ανθρώπους γύρω σου, έτσι αναίτια να χαθούν… όχι τουλάχιστον, δίχως να τους έχεις καταλάβει πριν… η έστω, να ‘χεις προσπαθήσει γι αυτό… 

στοχάσου…

αλήθεια, έχεις σκεφτεί τι ‘ναι αυτά που θέλεις να ζήσεις… που ‘χεις στερηθεί… είσαι έτοιμος… ξέρεις που θέλεις να πάμε… σ’ απασχολεί;;; 

μη φοβάσαι… 

δωσ’ μου το χέρι σου… δε θα στο κρατώ σφιχτά, μην ανησυχείς… μπορείς όποτε κι αν το θελήσεις να φύγεις, αν αυτό είναι π’ επιθυμείς… ξέρεις, μονάχα μια άγρια… στερημένη… καταπιεσμένη… καρδιά, λαχταρά να βρεθεί ελεύθερη… μονάχα αυτή ερμηνεύει το χάδι σα σκλαβιά… μια ώριμη κι εξημερωμένη, επιθυμεί να γυρίζει στο δικό της χώρο διαρκώς, εκεί και που είναι, αλλά και που νοιώθει ασφαλής… 

δεν πρέπει… 

να σε τρομάζουν οι όροι αυτοί, αναζήτησε… μάθε… να βρίσκεις το νόημα και την ουσία πίσω απ’ τις πρώτες έννοιες των  λέξεων… νοιώσε τη θαλασσινή αύρα τους… το βάθος τους… ξεπερνά επιτέλους τις βασικές εκφράσεις, που ‘μαθαν σ’ όλους μας, από παιδιά… όπως εσύ, έτσι κι εγώ, δε θέλω πόρτα σφαλιστή… συνειδητά και κατ’ επιλογή κατοικοεδρεύω εδώ… στη δική σου θαλπωρή… στη δική μου θαλπωρή… κι αν δεν μπορείς να είσαι μαζί μου την ώρα τούτη… μονάχα αυτό επιθυμώ διακαώς… κατ’ επανάληψη και κατ’ εξακολούθηση,  τ’ εγκεφαλικά μου κύτταρα, με τη μορφή σου, να βιάζεις…  

κι ας… 

συνεχίσουμε τους εαυτούς μας να ψάχνουμε… όχι όμως μάταια… όχι όμως ανώφελα… μόνο μέσα απ’ το εμείς, θα καταφέρουμε ν’ ανακαλύψουμε το εγώ… τι κι αν δεν μπορούμε να τα ‘χουμε όλα… τις περισσότερες φορές στη ζωή μας αποδεχόμαστε ρόλους, που μας είναι εντελώς βαρετοί… όμως μη λησμονείς… υπάρχει πάντα αντίδοτο… ακόμη κι ένα χαμόγελο αρκεί…   

μούχρωμα…

αργά ξεθωριάζοντας το μπλε… όπως σήμερα, βαδίζοντας σε νύχτες βροχερές… στ’ εξασθενίζοντας φως και μέσω του σκοταδιού, τα μάτια μου λάμπουν φωτεινά… αυτά τα μάτια της hazel… σαν άλλα φωτισμένα παράθυρα, προβάλλουν την κερκόπορτα ενός άλλου κόσμου… του δικού μου κόσμου… σκοτάδι και φώς… 

αλήθεια; 

είσαι έτοιμος… θες να σου πω μια ιστορία… τολμάς;;; 



ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του...