ρίζα...






αναζητώ, περπατώ, αφουγκράζομαι, ιχνηλατώ, κατακτώ...  όμως η θάλασσα, η θάλασσα είναι το ζητούμενο... μονάχα αυτή, μ' ατέρμονες μεταμορφώσεις μου αντιστέκεται... την κοιτάζω, την αγγίζω, την κρατώ κι όλο μου φεύγει, όλο μου γλιστρά... μονάχα εγώ, να παραμένω εξακολουθώ... την παρατηρώ και νοσταλγώ το παρελθόν μου, εκείνο που κάποτε υπήρξε μονάχα θάλασσα... μονάχα νερό...

κόσμοι κι απόψεις συγκρούονται μέσα μου, αιφνίδια, απρόσμενα, αντιφατικά... κι όλο νέους γεννώ... τόσα και τόσα, κομμάτια μέσα μου διάσπαρτα, αποκομμένα, μοναχικά... πονούν,  σέρνονται, αιμορραγούν κι αναστενάζουν...  απ' την πηγή τους, εξόριστα... 

ξεριζωμένη, πληγωμένη, η ρίζα μου... αθεράπευτα σαν στάζει... αίμα ή σπέρμα κυλά; 


ευχαριστώ πολύ και το nerokotanet για την αναδημοσίευση του…