κοράκια...






το μυστικό για να ζεις μες στη βουή του κόσμου, με τον ελάχιστο δυνατό πόνο, είναι να καταφέρνεις όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ν' ασπαστούν τις αυταπάτες σου... όταν εσύ, απολαμβάνεις τη χλιδή...  

σαν ασύνετος άνθρωπος, ιδεατούς κόσμους δημιουργώ...  ο δικός μου ο θεός δεν απαιτεί με κεφαλαία γράμματα και τίτλους να τον προσφωνώ... δεν επιβάλει από χρυσά δισκοπότηρα να πίνω στ' όνομα του νερό... γιατί τίποτα δεν αξιώνει, τίποτα δεν απαιτεί... δόγματα, ιερατεία, μαυροφορεμένους (σαν λατέρνες στολισμένους) κλαυσίγελους ακόλουθους και ναούς, αποποιείται... το φορμαλισμό αφορίζει και τον εκμαυλισμό... αδιαφορεί για παχυλές τραπεζικές καταθέσεις κι αμοιβές, μπίζνες ιερατικές... κεφάλαιο την ορεσίβια αφθονία θεωρεί και πλούτο τη σιωπή, που στην κορύφωση των συναισθημάτων, αυξάνεται εκθετικά... απ' αδιάκριτες απαστράπτουσες εκρήξεις συνοδευόμενη... 

π' ανεξίτηλα τ' αρκεί, όχι μονάχα στη ψυχή μου, μα και στο σώμα μου, η μορφή του έχει χαραχτεί... που σε βωμό έχει μετουσιωθεί, γεμάτος στίγματα, ιδεογράμματα κι ουλές... έτσι μ' ενημέρωσε πάλι εχθές...  

εχθές που... βοήθησε μου θεέ μου, νοιώθω να χάνομαι του είπα... στ'  όρια της λογικής, τόσο τέλεια ακροβατώ, που αν πέσω μ' απόλυτη συμμετρία θα τεμαχιστώ... κι εκείνος αποκρίθηκε πως... μα, τούτη είναι η βοήθεια μου, να χαθείς... για να σε ψάχνουν στους αιώνες.... και το σήμερα, το τώρα;;; η τελευταία γωνιά, ενός κόσμου σφαιρικού που... και καλείσαι και μπορείς να υπερασπιστείς!!!...

υ.γ. ενδεχομένως όχι μονάχα τις λέξεις, αλλά και τη μορφή μου να μην αντέχεις... και σαν άλλο κόκκινο πανί, τα πελάγη μου τούτα βλέπεις... πάνω τους μαινόμενος ορμάς, εμένα για να πονέσεις... την προσοχή σου εφιστώ! στου δικού μου γαλάζιου ουρανού το πλατύσκαλο, νύχτα, ανυπόδητος θα πέσεις... στον παράξενο ομιχλώδες τούτο κήπο, με τα διάφανα κρίνα σύννεφα μου... εύκολο που 'ναι!!!


ευχαριστώ πολύ το nerokotanet και το ksipnistere για την αναδημοσίευση τους…